Oliver Emilianus

🜃 Oliver 🜃
🜁 Emilianus 🜁

✝ Rasa Człowiek ⌗ Wiek 20 lat, ur. 1318 ♗ Urodzony Pustynne Wyżyny ⌬ Nacja Elona ⛩ Lokacja Amnoon ☆ Klasa Mesmer ⚒ Zawód Kryminalista ✹ Organizacja Hamaseen ⚑ Powiązany z Sieroty Amnoon ♫ Vibe Seasons don't fear the Reaper Nor do the wind, the sun, or the rain

✧ Opis zewnętrzny ✧

Bardzo młody mężczyzna, średniego wzrostu (około 175 cm), o jasnych blond włosach, lekkim zaroście i przenikliwych, niebieskich oczach. Jego sylwetka jest atletyczna – widać, że nie jest to byle chucherko, lecz ktoś, kto zna ciężar oręża i potrafi go używać.
Zazwyczaj nosi skórzaną, najemniczą zbroję w odcieniach czerni, złota i fioletu, często zdobioną ornamentami lub runami, których znaczenie dawno już mogło zatracić się w czasie. Często skrywa głowę pod kapturem lub chustą, jakby wolał, by jego twarz pozostała tajemnicą dla obcych.

Blizny znaczą jego oblicze jak mapa jego ciężkiego życia – długa, skośna przecina prawy policzek niemal pod samo oko, druga, pozioma, biegnie od prawej strony nosa pod lewe oko, znikając w pasmach włosów. Ma bardzo czujne i nieufne spojrzenie, a jego blizny dodają mu dużo powagi mimo młodego wieku.

Widać po nim, że przywiązuje wagę do ozdób – chociaż woli, by jego strój służył bardziej – niż błyszczał. Mimo to jest w nim coś intrygującego – może sposób, w jaki porusza się z pewnością kogoś, kto zbyt często patrzył śmierci w oczy, a może to cień uśmiechu, który pojawia się na jego twarzy wtedy, gdy ktoś naprawdę go zaskoczy.

✧ Opis wewnętrzny✧

Oliver jak był bardzo młody to stał się sierotą i trafił na ulice Amnoon, przez co bardzo wybiórczo podchodzi do ludzi i skrupulatnie dobiera tych, którym naprawdę ufa. W młodości pożerała go nienawiść i gniew – emocje, które potrafił przekuwać w siłę. Teraz jest spokojniejszy, bardziej skalkulowany, ale w jego spojrzeniu wciąż tli się coś niebezpiecznego – wspomnienie tamtego chłopaka, który przetrwał dzięki wściekłości. Gdzieś głęboko w sercu nosi wizję lepszego świata – sprawiedliwego, wolnego od bezsensownego zła. Świata, który chciałby stworzyć, nawet jeśli miałoby to kosztować go własne sumienie.

Nie jest już mściwy jak kiedyś, ale przeszłość nie pozwala mu o sobie zapomnieć. Trupy, które aktualnie ścielą jego drogę, wciąż wracają nocami, gdy zapada cisza. Niektórym potrafił spojrzeć w oczy – innych zabił, zanim zdążyli cokolwiek powiedzieć. Te twarze jednak nie znikają. Za to w prywatnym życiu unika przemocy, jakby każde powstrzymane uderzenie było dla niego kolejnym krokiem ku odkupieniu.

Nie uważa się za dobrego człowieka – sam powtarza to z obojętnością, jakby było to faktem, z którym dawno się pogodził. Czasami bywa chłodny, apatyczny wobec świata, jakby wszystko, co mógł poczuć, dawno już z niego wyparowało. Może kiedyś, dawno temu, był szczęśliwym chłopcem pełnym nadziei i marzeń. Ale ten chłopiec umarł – zgasł gdzieś w zaułkach Amnoon, w miejscu, gdzie jego życie nigdy nie miało wartości. Dziś próbuje coś naprawić. Jako wolontariusz w schronisku uczy dzieci, by wybierały lepsze ścieżki niż on. Mówi im, że wystarczy, jeśli on sam będzie zły – byle one nie musiały. Pieniądze, które zarabia na brudnym życiu bandyty, przekazuje na ich utrzymanie i naukę. A jako ktoś wyżej postawiony w strukturach przestępczej organizacji, potrafi chronić te dzieci przed werbunkiem i romantyczną iluzją świata dorosłych psów Hamaseen, który w rzeczywistości składa się z krwi, długów i cieni.

Czasem, gdy siedzi z nimi wieczorem, widzi w ich oczach odbicie tego, kim kiedyś był – tego chłopca, którego nie zdołał uratować. I może właśnie dlatego nie potrafi przestać próbować.

✧ Nawiedzona lalka – Annabelle Danglars✧

Kupiona od Doll – porcelanowa lalka, ruchy ma sztywne z uwagi na budowę, ale jest wystarczająco ruchliwa, by pokracznie wykonywać czynności i całkiem sprawnie chodzić. Ma jakieś 40 centymetrów wzrostu i jest szczupłą blondynką o dużych oczach i pełnych rozmiarów, różowych ustach.

Nawiedzona laleczka, która współpracuje z Oliverem, sama za życia wychowywała się w domu dziecka. Przez lata wychowywała się wśród dzieci ulicy, gdzie nauczyła się kraść, oszukiwać i wykorzystywać naiwność ludzi – tam też nauczyła się aktorzyć, co próbowała wykorzystać na początku ich spotkania - jak wyznała, szlochając w pudełku przed jego otwarciem.

Jako nastolatka trafiła pod skrzydło Barona Danglarsa, zaczynając znajomość ze stopy pokojówka–pracodawca, a kończąc jako jego żona. Początek relacji był czarujący, jak opisywała Anabelle, jednak z czasem Danglars traktował ją coraz bardziej przedmiotowo, upijał się absyntem, raz podpalił jej włosy dla zabawy, innym razem uznał, że będzie traktować ją jak psa, by kolejnego wielce wręczać jej kwiaty w ramach przeprosin.

Przemoc narastała aż miarka się przebrała, gdy baron postanowił sprowadzić sobie do willi kochankę i po zostaniu nakrytym wygrażał się ukróceniem małżonki o głowę. W amoku kłótni dźgnęła go nożem, a gdy ten już padł, targana przez lata hodowaną frustracją, zasztyletowała leżące na podłodze truchło. Kochanka zbiegła i to ona powiadomiła władze. Anabelle podkreśliła, że Danglars był bratankiem porucznika Seraph, przez co nikt nawet nie słuchał jej wyjaśnień i niemal od razu zapadł wyrok stryczka – taka była wersja lalki.

Olivera jednak zapewniła, że jak będzie ją traktował z szacunkiem, to nigdy nawet nie pomyśli o podniesieniu na niego ręki – bo, jak zaznaczyła, czuła z nim więź dzieciaka z ulicy.

✧ Umiejętności✧

Jego bojowa specjalizacja to walka sztyletem, magia mesmerska – ale bardziej niewidki.

Oliver jest byłym złodziejem z dziwną przeszłością i jeszcze dziwniejszymi talentami, a jego kluczowe umiejętności to: otwieranie zamków, kradzież kieszonkowa, skradanie się, rozbrajanie pułapek, włamywanie do budynków, znajomość systemów alarmowych, fałszowanie dokumentów i tożsamości, kamuflaż miejski, znajomość struktur przestępczych i podziemnych – jak i tych bardziej rządowych.

Jego wachlarz umiejętności zwiększa jego wspólniczka – laleczka Annabelle, która dzięki swoim małym rozmiarom i aparycją zwykłej porcelanowej lalki – może momentami znacznie więcej...

Magia Mesmera Skrytobójcy

	Opis	Efekty i Komentarz
	Długi pocałunek na dobranoc Teleportuje się błyskawicznie we wskazane miejsce. Za użytkownikiem zostaje zakrzywienie światła, jak echo odbicia w lustrze w którym słychać śmiech maniaka.	Blink. Echo w powietrzu zostaje niczym niedomknięty koszmar mściciela.
	Ekran nicości Iluzoryczna ściana z falującego, fioletowego światła. Przeciwnicy nie widzą Mesmera i jego towarzyszy przez barierę. Sojusznicy zyskują chwilową niewidzialność po przejściu przez nią.	Niewidzialność. Bariera nie blokuje ruchu ani pocisków.
	Krwawy sobowtór Mesmer tworzy klona za plecami przeciwnika, który natychmiast wykonuje dziki atak. Sam Oliver znika w cieniu, pozostawiając po sobie tylko szept.	Niewidzialność. Klon nie zadaje obrażeń, ale wygląda jak krwiożercza wersja Olivera – z oczami pełnymi szału. Jest skuteczny w zadawaniu bólu fantomowego - takiego który nie rani, a tylko udaje.

✧ Plotki ✧

⌗ "Przy następnej wizycie urwe mu ten głupi łeb!." - Eastia